Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον”
. Ὁ κόσμος εἶναι ἕνα σκοτεινό,
ψυχρὸ καὶ τρομακτικὸ μέρος.
 Αὐτὸ τὸ σκοτάδι δὲν διαλύεται ἀπὸ τὸ φυσικὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
 Ἀντίθετα, τὸ φῶς τοῦ ἥλιου ἴσως κάνει τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ νὰ φαίνεται ἀκόμη τρομερότερη καὶ ἀπελπιστικότερη καθὼς ἡ ζωὴ ξεχύνεται ἀμείλικτα καὶ ἀδυσώπητα πρὸς τὸ θάνατο καὶ τὸν ἀφανισμὸ περικυκλωμένη ἀπὸ πόνο καὶ μοναξιά.
 Ὅλα εἶναι καταδικασμένα,
 ὅλα ὑποφέρουν,
 ὅλα ὑπόκεινται στὸν ἀκατανόητο καὶ ἀνελέητο νόμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.
Τότε ὅμως ἐμφανίζεται πάνω στὴ γῆ,
 εἰσέρχεται στὸν κόσμο ἕνας ἄνθρωπος ταπεινὸς καὶ ἄστεγος,
 πού δὲν ἐξασκεῖ καμιὰ ἐξουσία πάνω σὲ κανένα, καὶ δὲν διαθέτει καμιὰ ἐπίγεια ἐξουσία.

 Λέει δὲ στοὺς ἀνθρώπους πώς αὐτὸ τὸ βασίλειο τοῦ σκότους,
 τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ θανάτου δὲν εἶναι ἡ ἀληθινή τους ζωή·
 πώς δὲν εἶναι ὁ κόσμος πού δημιούργησε ὁ Θεὸς·
 πώς μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ νικηθεῖ τὸ κακό,
 ὁ πόνος καὶ τελικὰ ὁ ἴδιος ὁ θάνατος·
 καὶ πώς ἔχει σταλεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν Πατέρα Του,
 γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν τρομακτικὴ δουλεία στὴν ἁμαρτία καὶ στὸ θάνατο.

Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ξεχάσει τὴν ἀληθινή τους φύση καὶ κλήση,
 τὶς ἔχουν ἀπαρνηθεῖ.
 Πρέπει νὰ ἐπιστρέψουν γιὰ νὰ δοῦν πώς ἔχουν χάσει τὴν ἱκανότητα νὰ βλέπουν,
 καὶ νὰ ἀκοῦν αὐτὰ πού εἶναι ἀνίκανοι ἤδη νὰ ἀκούσουν.
 Πρέπει νὰ ξαναπιστέψουν πώς τὸ καλὸ εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸ κακό,
 ἡ ἀγάπη ἰσχυρότερη ἀπὸ τὸ μίσος,
 ἡ ζωὴ ἰσχυρότερη ἀπὸ τὸ θάνατο.
 Ὁ Χριστὸς θεραπεύει, 
βοηθᾶ καὶ δίνεται σὲ ὅλους.
 Παρ’ ὅλα αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν καταλαβαίνουν,
 δὲν ἀκοῦν,
 δὲν πιστεύουν.
 Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἀποκαλύψει τὴν οὐράνια δόξα καὶ δύναμή Του,
 καὶ νὰ τοὺς ὑποχρεώσει νὰ πιστέψουν. 
Θέλει ὅμως ἀπ’ αὐτοὺς τὴν πίστη, 
τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀποδοχὴ ποὺ δίνονται ἐλεύθερα.
 Γνωρίζει πώς τὴν ὥρα τῆς ἔσχατης θυσίας Του, 
τῆς ἔσχατης αὐτοπροσφορᾶς Του,
 οἱ πάντες θὰ φύγουν ἀπὸ φόβο καὶ θὰ Τὸν ἐγκαταλείψουν.
 Ὅμως ἀκριβῶς τότε,
 ὅπως καὶ μετά.
 ὅταν ὅλα θὰ ἔχουν τελειώσει,
 ὁ κόσμος θὰ διαθέτει ἀκόμη κάποια ἔνδειξη γιὰ τὴν κατεύθυνση πού εἶχε καλέσει τοὺς ἀνθρώπους νὰ πάρουν,
 γιὰ τὸ τί μᾶς προσέφερε ὡς δῶρο,
 ὡς ζωή,
 ὡς πληρότητα νοήματος καὶ χαρᾶς·
 τώρα λοιπόν,
 κρυμμένος ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀνθρώπους,
 ἀποκαλύπτει σὲ τρεῖς ἀπό τούς μαθητὲς Του αὐτὴ τὴ δόξα, 
αὐτὸ τὸ φῶς, αὐτὸν τὸ νικητήριο ἑορτασμὸ στὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος ἔχει κληθεῖ πρὸ αἰώνων νὰ μετάσχει.
Τὸ θεῖο φῶς πού διαπερνᾶ ὅλον τὸν κόσμο. 
 Τὸ θεῖο φῶς πού μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο.
 Τὸ θεῖο φῶς στὸ ὁποῖο τὰ πάντα ἀποκτοῦν τὸ ἔσχατο καὶ αἰώνιο νόημά τους.
 “Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι “, 
 φώναξε ὁ ἀπόστολος Πέτρος ὅταν εἶδε αὐτὸ τὸ φῶς καὶ αὐτὴ τὴ δόξα.
 Καὶ ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ὁ Χριστιανισμός,
 ἡ Ἐκκλησία, ἡ πίστη εἶναι μιὰ συνεχής, χαρούμενη ἐπανάληψη αὐτῶν τῶν λόγων,
 “καλὸν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι”
. Ἡ πίστη ὅμως εἶναι καὶ μιὰ ἔκκληση γιὰ τὸ ἀΐδιο φῶς·
 μιὰ δίψα γι’ αὐτὸν τὸ φωτισμὸ καὶ γι’ αὐτὴ τὴ μεταμόρφωση.
 Αὐτὸ τὸ φῶς συνεχίζει νὰ λάμπει,
 μέσα στὸ σκοτάδι καὶ στὸ κακὸ,
 μέσα στὴ μουντὴ γκριζάδα καὶ στὴ θολὴ ρουτίνα αὐτοῦ τοῦ κόσμου,
 σὰν ἡλιαχτίδα πού διασχίζει τὰ σύννεφα
 Τὸ ἀναγνωρίζει ἡ ψυχή,
 παρηγορεῖ τὴν καρδιά,
 μᾶς κάνει νὰ νιώθουμε ζωντανοί,
 καὶ μᾶς μεταμορφώνει ἐκ τῶν ἔσω.
“Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι “!
 Ἂς γίνονταν δικά μας αὐτὰ τὰ λόγια,
 ἂς γίνονταν ἀπάντηση τῆς ψυχῆς μας στὸ δῶρο τοῦ θείου φωτός,
 ἂς γινὸταν ἡ προσευχὴ μας προσευχὴ γιὰ τὴ μεταμόρφωση,
 γιὰ τὴ νίκη τοῦ φωτός!
 “Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον”.άμην
Please follow and like us:

0 σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *