12 10, 2019

Δὲν θέλουμε νὰ διδάσκουμε τὴν ἀλήθεια Του στὰ παιδιά μας.

By |2019-11-26T15:17:50+03:00October 12th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

Ἀτέλειωτοι οἱ πόλεμοι πάνω στὴ γῆ. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ­ἱστορίας μας μέχρι σήμερα ­ἀμέτρητες φορὲς ποτίσθηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν ­ἀν­θρώπων ἡ γῆ μας! Χιλιάδες, ἑκατομμύρια ἄν­θρωποι ἔχασαν τὴ ζωή τους στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Τεράστια ἔξοδα ­ἔγιναν γιὰ πολεμικοὺς ἐξοπλισμούς, γιὰ νὰ ἀλ­ληλοσκοτώνονται οἱ ἄνθρωποι, νὰ ἀλληλοεξοντώνονται τὰ ἔθνη, νὰ τυλίγεται στὸ σκοτάδι ἡ γῆ, νὰ βυθίζεται στὸν πόνο, στὴ θλίψη, στὸ δάκρυ ὅλος ὁ πλανήτης.
Ὑπάρχει ὅμως ἕνας πόλεμος διαφο­ρετικὸς ἀπ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ­πολέμους. Ἀσύγκριτα πιὸ φοβερός, καταστρε­πτι­κὸς καὶ ὀλέθριος. Δὲν εἶναι ­πόλεμος μιᾶς πόλεως ἐναντίον ἄλλης, ἑνὸς ἔθνους ἐναντίον ἄλλου ἔθνους. Τὰ ὅπλα ποὺ χρησιμοποιοῦνται δὲν ἔχουν ἐπίγειους στόχους, δὲν πολεμοῦν ἄνθρωποι μὲ ἀνθρώπους στὸν πόλεμο αὐτό.

Πολεμεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό!
Ναί! Ὁ μικρὸς καὶ ἀδύναμος ἄνθρωπος ὑψώνει τὸ ἀνάστημά του ἐνώπιον τοῦ ἀπείρου καὶ παντοδυνάμου Θεοῦ! Ὁ μικρὸς καὶ ἀσήμαντος κάτοικος τῆς γῆς σημαδεύει μὲ τὰ ὅπλα του τὸν οὐρανό!
Ἡ συνειδητὴ καὶ ἐσκεμμένη ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνας πόλεμος μὲ τὸν οὐρανό. Ἡ ἀθέτηση τοῦ νόμου τοῦ Θε­οῦ εἶναι ἐπανάσταση ἐναντίον Του.
Ὅταν ἄλλα λέει ὁ πατέρας καὶ ἄλλα κά­νει τὸ παιδί, ὅταν τὸ παιδὶ ἀντιστρατεύ­εται τὸ θέλημα τοῦ πατέρα, τότε δημιουργεῖται ἀπόσταση, ὑπάρχει ἀντιπαράθεση, προκαλεῖται ἔχθρα. Ἡ ἀτμόσφαιρα στὶς σχέσεις τους γίνεται δυσάρεστη, ἀφόρητη, πολεμική.
«Ἀπόστα ἀπ’ ἐμοῦ, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι», λέει μὲ ἀποτομία καὶ σκληρότητα ὁ ἄνθρωπος στὸν Πατέρα Θεό . Δὲν θέλω νὰ σὲ ξέρω.
Φύγε μακριά μου. Ἔξω ἀπὸ τὴν καρδιά μου. Ἔξω ἀπὸ τὴ ζωή μου, ἀπὸ τὸ σπίτι μου, ἀπὸ τὴν οἰκογένειά μου, ἀ­­πὸ τὴν πατρίδα μου. Ἔξω ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο. Ἐμεῖς θέλουμε ἕναν κόσμο χωρὶς Ἐσένα, ἕναν κόσμο χωρὶς Θεό. Ἐ­­­μεῖς θέλουμε νὰ ζήσουμε χωρὶς Ἐσένα, νὰ χαροῦμε τὴ ζωή μας χωρὶς Ἐσένα. Ἐμεῖς θὰ πετύχουμε καὶ θὰ βροῦμε τὴν εὐτυχία μας χωρὶς νὰ ἀκούσουμε τὴ συμβουλή Σου, χωρὶς νὰ καταφύγουμε στὴ Χάρη Σου. Ἐμεῖς θὰ στηριχθοῦμε στὴν οἰκονομία μας, στὴν τεχνική μας, στὴ δύναμή μας.
Ἐσὺ νὰ μένεις ἐκεῖ ψηλά, στὸν οὐρανό. Ὅταν ἀσχολεῖσαι μαζί μας, μᾶς δυσκολεύεις, μᾶς ἀπειλεῖς, μᾶς ταλαιπωρεῖς. Μᾶς ὁρίζεις νόμους. Μᾶς π­εριορί­ζεις. Δὲν Σὲ θέλουμε. «Ἀπόστα». Νὰ μείνεις σὲ ἀπόσταση. Νὰ περιορισθεῖς στὸν οὐρανό. Καὶ ἐκεῖ νὰ κατοικεῖς. Ἀπὸ ἐκεῖ ψηλὰ νὰ μᾶς κοιτᾶς.
Ἀλλὰ ὄχι!
 Ἀκόμη καὶ τὸ βλέμμα Σου μᾶς ἐνοχλεῖ.
 Μᾶς ἐλέγχει καὶ μᾶς ταλαιπωρεῖ.
 Γι’ αὐτὸ οὔτε ἐκεῖ Σὲ ­θέλουμε.
 Μᾶς εἶναι ἀφόρητη καὶ μόνη ἡ ὕπαρξή Σου.
 Δὲν θέλουμε νὰ ὑπάρχεις. Οὔτε στοὺς οὐρανούς.
Αὐτὸς εἶναι ὁ πόλεμος μὲ τὸν ­οὐρανό. «Θὰ ἐπιτεθοῦμε κατὰ τοῦ Θεοῦ. Θὰ τὸν κατεβάσουμε ἀπὸ τὸν ἀνώτατο τῶν οὐ­ρανῶν. Ὅπου καὶ ἂν καταφύγει, θὰ τὸν συλλάβουμε ἡττημένο», ἔγραφε σὲ διακήρυξή του τὸ 1924 ὁ Ζηνόβιεφ, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς μπολσεβικικῆς ἐπαναστάσεως, ποὺ ὁ Στάλιν τὸν συνέλαβε καὶ τὸν ἐξόντωσε τὸ 1937. 
Μὲ τέτοια θρασύτητα μιλοῦσαν αὐτοὶ ποὺ ἕναν αἰώνα περίπου πρὶν ὕψωναν περήφανα τὶς σημαῖες τοῦ ἀθεϊσμοῦ στὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη καὶ ἔστηναν ἐπίσημα τὰ ἀθεϊστικὰ καθεστῶτα τους. Ἑκατὸ χρόνια μετὰ λατρεύουν τὸν Θεὸ ποὺ πολέμησαν. Καταλαβαίνουν τὰ λάθη τους καὶ μετανοοῦν. Κλαῖνε ἀμέτρητα θύματα τοῦ ἀθεϊσμοῦ τους. Ἔχουν νὰ θυμοῦν­ται μόνο βάσανα, διωγμούς, ἀφάνταστες ταλαιπωρίες καὶ θλίψεις ποὺ ἦλθαν ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας τους.
Ἐμεῖς ἐδῶ, στὴν ὀρθόδοξη πατρίδα μας, δείχνουμε νὰ μὴν καταλαβαίνουμε τίποτε ἀπὸ αὐτά.
 Δὲν θέλουμε νὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ τὰ λάθη τῶν ἄλλων, 
θέλουμε νὰ κάνουμε τὰ ἴδια λάθη,
 γιὰ νὰ πάρουμε τὰ ἴδια μαθήματα.
 Καὶ πολεμοῦμε τὸν Θεό.
 Κατεβάζουμε τὴν εἰκόνα Του ἀπὸ τὰ δημόσια κτήρια καὶ ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας.
 Δὲν θέλουμε νὰ διδάσκουμε τὴν ἀλήθεια Του στὰ παιδιά μας.
 Δὲν ἐ­­πιτρέπουμε νὰ μπαίνουν οἱ πνευματικοὶ στὰ σχολεῖα.
 Δὲν κάνουμε πιὰ τὸν σταυρό μας. 

Ἀρνούμαστε νὰ δεχθοῦμε τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας καὶ ψηφίζουμε ἄλλους, δικούς μας, ἀντίθεους νόμους, ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν καταστροφή.
 Καὶ ἐνῶ βλέπουμε τὴν καταστροφὴ νὰ ἔρχεται μὲ ταχύτητα κατεπάνω μας, ἐπιμένουμε.
 Καὶ νομιμοποιοῦμε αὐτὰ ποὺ ὄχι μόνο ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἀπαγορεύει, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα καὶ οἱ νόμοι τῆς φύσεως δὲν συμφωνοῦν.
Φθάνουμε ἔτσι νὰ γινόμαστε ἀγνώριστοι, χειρότεροι ἀπὸ τὰ ζῶα.
 Γιατὶ γίναμε ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ.
 Γιατὶ ἀνοίξαμε πόλεμο μὲ τὸν οὐρανό.
 Ὅσο ἀγνοοῦμε τὸν Θεό, τόσο χάνουμε τὸν ἑαυτό μας.
 Ὅσο πολεμοῦμε τὸν οὐρανό, τόσο πιὸ πολὺ βυθιζόμαστε στὸ χῶμα τῆς γῆς.
Ἄνθρωπε, «μὴ εἴσαγε πόλεμον εἰς τὸν οὐρανόν… ὁ Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ πάντων ἰσχυρότερος», λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος 
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ­προειδοποιεῖ:
 «Ἐ­ὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε· ἐὰν δὲ μὴ θέλη­­τε, μηδὲ εἰσακούσητέ μου, ­μάχαιρα ὑ­­­μᾶς κατέδεται» (Ἡσ. α΄ 19-20).
 Ἂν ἀπο­φασίσετε νὰ δεχθεῖτε τοὺς νόμους μου, θὰ εὐτυχήσετε καὶ θὰ ­ἀπολαύσετε τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Ἂν ὅμως ­ἀποφασίσετε διαφορετικά, τότε τὸ μαχαίρι θὰ σᾶς φά­ει, σᾶς περιμένει ἡ καταστροφή.

«Τίς σοφὸς καὶ συνήσει ταῦτα; ἢ συ­νε­τὸς καὶ ἐπιγνώσεται αὐτά;»

24 09, 2019

Μεγάλο πράγμα η Πίστη σε έναν άνθρωπο.

By |2019-11-26T15:17:50+03:00September 24th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

Μεγάλο πράγμα η Σοφία σε έναν άνθρωπο.
 Να ξέρει πότε να μιλήσει.
 Να ξέρει τι να πει.
 Να ξέρει τι να κάνει.
Να έχει διάκριση.
Να ξέρει πως να φερθεί στους διπλανούς του.
Να ξέρει πότε πρέπει να αγωνιστεί, να ξέρει και πότε να αποχωρήσει.
 Να ξέρει πως να πορευθεί μες στη ζωή.
Να ξέρει από που έρχεται να ξέρει και που πηγαίνει.

 Μεγάλο πράγμα η Πίστη σε έναν άνθρωπο. 
Να μένει ακλόνητος όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά.
 Να μένει σταθερός στις πιο μεγάλες δυσκολίες.
 Κόντρα στο ρεύμα, κόντρα σε συστήματα, κόντρα σε νέες εποχές, ακόμα και μόνος εναντίον όλων.
 Μεγάλο πράγμα η Ελπίδα σε έναν άνθρωπο.
 Να μην απογοητεύεται όταν όλα μοιάζουν τελειωμένα. 
Να μην επιτρέπει στον εαυτό του να παραιτηθεί και ας είναι πεσμένος κάτω.
 Με το βλέμμα στην Ανάσταση να ανεβαίνει στο σταυρό.
 Μεγάλο πράγμα η Ελπίδα.
Μα υπάρχει κάτι ακόμα μεγαλύτερο.
 Και απ’ τη Σοφία, και απ’ την Πίστη και απ’ την Ελπίδα πιο σπουδαίο…
Και αυτό είναι η Αγάπη.
Μπορεί η Σοφία να χαθεί.
Μπορεί η Πίστη να αχρηστέψει.
Μπορεί η Ελπίδα να μην έχει πλέον λόγο ύπαρξης.

Η Αγάπη όμως είναι που θα μείνει στον αιώνα

31 07, 2019

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ

By |2019-11-26T15:17:50+03:00July 31st, 2019|Χωρίς κατηγορία|

Τις μέρες τούτες τις ευλογημένες τις δεκαπενταυγουστιάτικες, 
πού η Εκκλησία μας σταθερά επανέρχεται στην λαμπρή πανήγυρη 
του θερινού πάσχα και όλα αστράφτουν
και λάμπουν στην Χάρη της Παναγιάς μας,
 μια αδιόρατη θλίψη ευγενικιά, 
μας συγκλονίζει και συντονίζει τα κρύφια αισθήματα της χαρμολύπης μας.
Είναι νηστήσιμες αυτές οι μέρες, γιατί είναι μέρες περισυλλογής,
 αφιερωμένες στην αγνότητα,
 γιατί κατ εξοχήν αγνή είναι και η Παναγία η Παρθένα.
 Και φιλτράρονται εξαίσια μέσα στην αποκάρωση της καρδιάς της καλοκαιρινής κάψας,
 όπου πάσα σαρξ βροτεία σιγεί και παραμένει ανενεργή στην αμαρτία
 και τα πάθη και αυτή την δραστηριότητα της πολυπραγμωσύνης μας.
Είναι αυτός ο καιρός πού από την μια λάμπει και γεμίζει ευφροσύνη τις ψυχές, ευφροσύνη τέτοια πού την πλαισιώνουν θυμιάματα και τροπάρια παρακλητικά της αρχαίας ευγένειας της πονεμένης μας φυλής και από την άλλη αίθει, θυμίζοντας καρδιές φλεγόμενες από τον θείο έρωτα,
 αλλά και κατατρυχόμενες από τον καύσωνα των παθών,
 πού ζητούν τον δροσισμό τους.

Και τότε η παραμυθία, η παράκλησις των πενθούντων, η γλυκασμός των αγγέλων, των χριστιανών η προστάτις, των θλιβομένων η χαρά, έρχεται ως αύρα λεπτή και αναψυχή των καμνόντων,
 να παρηγορήσει, να ενισχύσει, να δώσει την απόκρυφη ελπίδα την μένουσα χαρά,
 γι αυτούς πού απόκαμαν από τον καύσωνα της κακίας και γονάτισαν παραδομένοι μέσα στον κλύδωνα και τον παθών τον τάραχο.
Έρχεται η δεσπόζουσα, η γαληνή, η μειλίχια, η θεϊκή της μορφή για να ελκύσει τον πόνο των ψυχών, 
των σωμάτων τον κάματο,
 να ακούσει θρήνους ανθρώπων αποκαμωμένων από την Κακία του κόσμου, των ασθενών τις ικεσίες,
 αυτών πού αγαπήσαν το παράπονο και αυτών πού θέλουν να πιστέψουν τα ρωτήματα.
Άνθρωποι σφάζονται εκατέρωθεν στο όνομα του θεού τους, 
οι πτωχοί παραγκωνίζονται και συνθλίβονται, 
ασθένειες με νέα εντυπωσιακά ονόματα της ψυχής και του σώματος και πάθη αρχαία ταλανίζουν τον άνθρωπο,
 η θλίψη πλεονάζει,
 η απελπισία θρονιάζεται δέσποινα του κόσμου και η απιστία αναίσχυντα κομπάζει για την κυριαρχία της πάνω στους ανθρώπους.
 Ει δυνατόν πλανώνται και οι εκλεκτοί και ο άνθρωπος κουφάρι άψυχο και πτώμα στολισμένο τις μεγάλες βλασφημίες σήπεται μέσα στην χαρά του κόσμου τους.
Αλλά η Παναγιά στέκει ως είναι και ως ήταν, 
στο εικόνισμα το ορθόδοξο της,
 στις καρδιές αυτών πού πονάνε και ακόμα ελπίζουνε.
 Είναι η Μάνα του Θεού και είναι η Μάνα του Πόνου.
Αγάπη,αγάπη παντού.

 Μια αγάπη φτιαχτή , ένα σύνθημα να ντυθεί η αμαρτία,
 η απιστία, η κυνική απεμπόληση κάθε ιερού για την αγάπη του Κόσμου, 
για την συναίνεση των πορνών , για την ταύτιση με την αρρώστια και την λέπρα πού κατατρώει τους εμπόρους συναισθημάτων.
 Αλλά η Εικόνα της παραμένει αγνή!
Παραμένει ατόφια μητρική, ατόφια ορθόδοξη, χαρά ατόφια πνευματική και παράκληση μοναδική! 
Δεν έχουμε εδώ επιπεδο συναισθηματισμό και συναίνεση στην ανομία. Έχουμε την τελευταία και μόνη αυθεντικότητα της θεοφανείας.
 Είναι το έσχατο της αλήθειας καταφύγιο.
 Πού δεν ξεγελά.
 Δεν εκβιάζει.
 Δεν απαιτεί.
 Αλλά την άχραντη μαντήλα της απλώνει για να σκουπίσει τον ιδρώ
 του καμάτου, τα δάκρυα του πόνου, της αμφιβολίας να σκεδάσει τα νέφη και των λυπηρών τις επαγωγές. 
Η ατόφια αγάπη στην Παναγία επιβιώνει, γιατί είναι η μήτρα της αγάπης και του Χριστού η μητέρα.
Είναι η Εικόνα η Εσχάτη της Αγάπης.
 Αυτό πού αναζητά ο τυφλός επαίτης ο άνθρωπος, μέσα στο φως το τεχνητό των διαβόλων του κόσμου.
Είναι το Άγιο Φως το τελευταίο, το αυτομάτως απτομενος , 
ο φάρος πού λάμπει από μακρυά, στις απόκρημνες του κόσμου ακτές,
 η τελευταία γνήσια φλόγα, στο περίλαμπρο αυτό και φτιαχτό πανηγύρι των ψεύτικων φωτοχυσίων ,
 πού εντυπωσιάζουν τόσο τους υπερήφανους.
Είναι ο έλεγχος και η κρίση του σκοταδιού και η δραχμή η απολομένη ,
 πού η παρθένα ψυχή αναζήτησε και βρήκε και εισήλθε φωτοφόρα
 και χαρούμενη στο Γάμο του Κυρίου της,
 συγκαλώντας τα αδέρφια της τους ανθρώπους σε χαρά μεγάλη για το εύρημα.
Κάτω από τον σταυρό σταυρώνεται η ίδια.
 Μπρος το κενό μνήμα ανασταίνεται.
 Είναι η μάνα η αρχέγονη του ανθρώπου πού βίωσε όλο τον πόνο και την δυστυχία του και άκουσε τα παράπονα και τις θλίψεις χριστιανών και αλλοφύλων, ιερέων και λαϊκών, βασιλέων και πενήτων,αγίων και αμαρτωλών. Είναι η ανακούφιση,
 η πάντων χαρά, 
η μεγάλη επιστροφή στην αρχαία αυτή ευγένεια του ανθρώπου, 
όταν βγήκε από την πνοή του Θεού, άγιος και ζωντανός.
Πονεμένα είναι τα τροπάρια πού της ψάλλουμε γιατί νιώθει από πόνο και πονεμένη,
 σταυρωμένη είναι και η δική μας πίστη.
 Χαρούμενοι οι ύμνοι στην κοίμηση της,
 γιατί είναι κοίμηση της ζωής,
 επιστροφή στον Υιό και Θεό της,
 πασχαλινό εικόνισμα της δικής μας ανάστασης.
Η Παναγιά ξεπερνά τα όρια της δικής μας πίστης και της δικιάς μας θρησκείας.
 Αγκαλιάζει το σύμπαν σαν μάνα οικουμενική,
 σαν αρχετυπη Μάνα και Καταφυγή. 
Στην χάρη της προσπίπτουν αλλόφυλοι. 
Την βοήθεια της επικαλούνται αλλόθρησκοι.
 Το Πρόσωπο της προσκυνούν και οι εθνικοί.
 Είναι οικειοτέρα του Υιού της για την πλειονότητα δικών και ξένων.
 Δεν είναι μόνο αυτή η Μητρική Φιγούρα πού συγκινεί και ελκύει.
 Βαθιά μέσα του και ο μυημένος και ο αμύητος γνωρίζει, γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουν τον σπόρο να τα γνωρίζουν μυστικά όλα αυτά,
 πώς η Παναγία είναι ο Τελειοποιημένος Άνθρωπος.
 Το Παιδί του Θεού.
 Ο Θεωμένος. Η νίκη του ανθρώπου πάνω στην αμαρτία.
 Ο άνθρωπος στον οποίο απόλυτα ευδόκησε ο Θεός και συμφιλιώθηκε
 μια για πάντα μαζί του.
Αυτά η ταπεινή και δεκτική καρδιά τα ψυχανεμίζεται ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, παιδεία ή γένος.
 Και αυτή η μυστική η δύναμη και η έλξη πού τρέφουν τέτοια αγάπη και οικειότητα.

 Μόνο ένας δαιμονισμένος, καθ όλα αμαυρωμένος άνθρωπος, καν ονόματι Χριστιανός, μπορεί να απορρίψει το θεομητορικό πρόσωπο.
 Η απόλυτη υπερηφάνεια πού είναι η απόλυτη μωρία.
 Πού είναι η απόλυτη θλίψη, θλίψη τόσο διεστραμμένη πού δεν δέχεται πιά την Χαρά και επειδή μυστικά τον βασανίζει,
 αγαπά το σκότος μάλλον , ει την Ζωή των ανθρώπων.
Ξέχωρα και πάνω απ όλα το επαναλαμβάνουμε είναι η Μάνα του Πόνου, είναι η Μάνα της Παράκλησης.
 Γι αυτό την αγαπάμε τόσο, διότι δεν παύουμε να θλιβόμαστε και να κατατρυχόμαστε σε αυτόν τον βίο τον πολυκύμαντο.
 Και αυτή είναι το καταφύγιο και ο γαληνότατος όρμος, πού οδηγεί στην Ειρήνη την μένουσα, τον Υιό και Θεό της.
 Γι αυτό και αν ψάλλουμε πασχαλινά τροπάρια και πανηγυρίσουμε την έξοδο της την λαμπρή,
 θα μας μείνει και μετά και για πάντα.
 αυτή η αδιόρατη μα έντονη του δεκαπενταύγουστου χαρμολύπη,
 αυτή η μυστική συγκίνηση , πού σάρκα έχει την ρωμαίικη ψυχή μας
 την θεομητοροστολισμένη και για ψυχή την νοσταλγία της χαράς των αγγέλων,
 της χαράς να ζούμε στον κόσμο του Υιού της. 
Και Αυτή παραμένει η θύρα η μυστική για αυτή την Ζωή.
20 07, 2019

Ανελήφθη ο Προφήτης Ηλίας εις στον ουρανό;

By |2019-11-26T15:17:50+03:00July 20th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ:
 Είναι αλήθεια, ότι κάποιοι από εμάς, τόσο λαϊκοί όσο και Κληρικοί,
 δεν έχουν μελετήσει με προσοχή το εδάφιο αυτό της Π. Διαθήκης που αναφέρει την ανάληψη του Προφήτη Ηλία.
Εάν το μελετήσουν όμως με προσοχή, θα ανακαλύψουν 
την εκ δύο γραμμάτων αποτελούμενη λέξη «ΩΣ» που θα τους διευκολύνη στον ορθολογισμό τους μια και απορρίπτουν το δογματικό μέρος του Απολυτίκιου του Αγίου που αναφέρει σαφώς·
 «Ο δεύτερος πρόδρομος της Παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος»
 Oριστε και το κείμενο· «Και εγένετο αυτών πορευομένων, επορεύοντο και ελάλουν (Ηλίας και Ελισσαιέ)· και ιδού άρμα πυρός και ίπποι πυρός και διέστειλεν ανά μέσον αμφοτέρων και ανελήφθη Ηλιού εν συσσεισμώ [  ΩΣ   ] εις τον ουρανόν» (Δ’ Βασ. Β’ 11).
Αυτό το «ΩΣ  εις τον ουρανόν» μας μαρτυρεί, ότι δεν ανέβηκε στον ουρανό. 
 Έχουν όμως παρασυρθεί πολλοί και ερμηνεύουν λανθασμένα, διότι διαβάζουν Παλαιά Διαθήκη παραφρασμένη και όχι το κείμενο. 
Η παράφραση λέει ότι· «Ανέβη ο Ηλίας με ανεμοστρόβιλον εις τον ουρανόν».
 Ώστε μόνο αυτό το «ΩΣ» είναι ικανό να λύση το ζήτημα, και να αποδείξει, ότι ο Ηλίας δεν ανέβηκε στον ουρανό.
 Εις την Ε’ δε Ωδή του δευτέρου κανόνα της Αναλήψεως, υπάρχει το εξής τροπάριο.
«Ξένην Σου η Γέννησις, ξένη Σου η Ανάστασις, ξένη και φρικτή Σου, Ζωοδότα, η εκ του Όρους θεία Ανάληψις, ην εξεικονίζων Ηλιού, τέθριππος ανήρχετο, ανυμνών Σε, Φιλάνθρωπε».
Δηλαδή. Ω φύσει Ζωοδότα Χριστέ, παράδοξος μεν και υπερφυσική υπήρξε η απο της Παρθένου άσπορος και άφθορος Γέννηση Σου· παράδοξος και υπερφυσική υπήρξε η απο του Τάφου Ανάσταση Σου· παράδοξος και φρίκης αξία υπήρξε η από του όρους των Ελαιών γενομένη θεία Σου Ανάληψη. Αύτη δε την φρικτή Σου Ανάληψη προεικόνιζε ο Προφήτης Ηλίας, ο οποίος ανέβηκε με άμαξα πύρινη και με τέσσαρα άλογα πύρινα, όχι όμως στον Ουρανό, αλλ’ «ΩΣ εις τον ουρανόν».
Παρουσιάζει δηλαδή ο υμνωδός στο τροπάριο τούτο, συν τοις άλλοις, ότι η ανάληψη του Προφήτου Ηλιού ήταν τύπος της κατόπιν Αναλήψεως του Κυρίου.
Περί αυτού δε υπάρχει και λόγος του Μεγ. Αθανασίου, που καθαρίζει πιο καλά τα πράγματα, κατά τον οποίο·
«Συ δε μοι λοιπόν, αγαπητέ, της λέξεως την ακρίβειαν σκόπησον, της ΩΣ, και μη σε διαλάθη συλλαβής Γραφικής περιουσία κ α ι δύναμις (της μικρής συλλαβής «ΩΣ» δηλαδή) · μηδέ τη της λέξεως παραδρομή (το ανελήφθη δηλαδή) τω Δεσπότη τον οικέτην νομίσης ισότιμον· ΟΥ ΓΑΡ ΕΙΣ ΟΥΡΑΝΟΝ ΗΛΙΑΣ ΑΝΕΡΧΕΤΑΙ, ουδέ διαδραμών το στερέωμα, τοις εκείσε χωρίοις αυλίζεται· άλλ’ άκουσον τι φησίν ο αναγών· «Εν δε τω ανάγειν Κύριον τον Ηλίαν ΩΣ εις τον ουρανόν· ιδού μικρά λέξις (το ΩΣ) έστησε τον Ηλίαν προς τα άνω φερόμενον· αρκεί γαρ τω Προφήτη τιμηθήναι τω τύπω· προ γαρ του Δεσπότου τον οικέτην ουρανός ουχ υποδέχεται· ουδείς γαρ αναβέβηκεν εις τον Ουρανόν, ειμή ο Υιός του ανθρώπου ο ων εν τω Ουρανώ· ετηρείτο γαρ τη των ανθρώπων απαρχή δια τον των ανθρώπων Ποιητήν ο Ουρανός. Ούτω μεν ουν τοις περί τον Ενώχ και Ηλίαν ο Θεός αγαθή ελπίδι εύφρανε τους ανθρώπους, δι’ ων ανθρώποις ούσι τον του αέρος δρόμον ιππήλατον ήπλωσε» (Λογ. Β’ εις την Ανάληψιν).
Δηλαδή, μας προτρέπει ο στύλος της Ορθοδοξίας μας, ο Μέγας Αθανάσιος, να προσέξουμε (μη διαλάθη) τη μικρή συλλαβή ΩΣ, (συλλαβής Γραφικής περιουσίας και δύναμις) διότι αύτη μας μαρτυρεί, ότι ο Ηλίας δεν ανέβει στον Ουρανό. Ακόμη μας λέγει, ότι κανείς δεν ανέβει εις τον Ουρανόν παρά μόνο αυτός που και κατέβηκε, ως ο Κύριος είπε: «Ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ειμή ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανώ» (Ιωάν. γ’ 13). Και ακόμη, ότι ο ουρανός τηρείτο για τον Κύριον, τον Δεσπότην και Ποιητήν και όχι για τον δούλο· (μηδέ τη της λέξεως ανελήφθη, παραδρομή, τω Δεσπότη τον οικέτην νομίσης ισότιμον). Η Ανάληψις λοιπόν του Ηλιού, και η μετάθεση του Ενώχ, δεν ήσαν τίποτε άλλο παρά ένας προάγγελος της Αναλήψεως του Κυρίου και εν συνεχεία της ιδικής μας.
Ο δε Πατέρας μας Επιφάνειος περί της Αναλήψεως του Ηλιού λέει τα εξής:
«Και ανελήφθη Ηλίας εν συσσεισμώ, (Συσσεισμός = κούνημα δυνατόν, εκ του συσσείω = κουνώ δυνατά ή απ’ όλα συγχρόνως τα μέρη συγκλονώ) ΩΣ εις τον Ουρανόν· το δε, ΩΣ εις τον Ουρανόν, αμφίβολον έχει την έννοιαν· το δε, ΕΙΣ τον Ουρανόν, τρανήν δείκνυσι την αλήθειαν».
Δηλαδή κάνει μία διάκριση, ο Άγιος Πατέρας, μεταξύ της αναλήψεως του Προφήτου, και της Αναλήψεως του Κυρίου. Διότι πράγματι, ενώ στην ανάληψη του Ηλιού υπάρχει η μικρή συλλαβή «ΩΣ» (που αμφίβολον έχει την έννοιαν) στην Ανάληψη του Κυρίου υπάρχει η μικρή συλλαβή «ΕΙΣ» (που τρανήν δείκνυσι την αλήθειαν). Διότι στα Γραφικά χωρία της Αναλήψεως του Κυρίου βρίσκουμε το «ΕΙΣ τον Ουρανόν» και όχι «ΩΣ εις τον Ουρανόν» ως εξής:
α) «Τι εστήκατε εμβλέποντες εις τον Ουρανόν; Ούτος ο Ιησούς ο αναληφθείς αφ’ υμών εις τον Ουρανόν, ούτως ελεύσεται ον τρόπον εθεάσασθε αυτόν πορευόμενον ΕΙΣ τον Ουρανόν». (Πράξ. α’ 11)
β) «Εξήγαγε δε αυτούς (τους μαθητάς) έξω έως εις Βηθανίαν και επάρας τας χείρας αυτού ευλόγησεν αυτούς· και εγένετο εν τω ευλογείν αυτόν αυτούς διέστη απ’ αυτών και αναφέρετο ΕΙΣ τον Ουρανόν». (Λουκ. κδ’ 50-51)
γ) «Ο μεν ουν Κύριος μετά το λαλήσαι αυτοίς (τοις μαθηταίς) ανελήφθη ΕΙΣ τον Ουρανόν και εκάθησεν εκ δεξιών του Θεού». (Μάρκ. ιστ’ 19)
Όπως βλέπουμε λοιπόν, στα τρία αυτά Γραφικά χωρία που ομιλούν για την Ανάληψη του Κυρίου, υπάρχει η λέξη ΕΙΣ, ενώ στην ανάληψη του Προφήτη, υπάρχει η λέξις ΩΣ. Και ο ιερός Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ερμηνεύοντας το (κδ’ 50-51) του Λουκά, λέει:
«Ηλίας μεν γαρ ΩΣ εις Ουρανόν· ωσανεί γαρ εδόκει εις ουρανόν αναφέρεσθαι ο δε Σωτήρ ΕΙΣ τον ουρανόν, αυτός πρόδρομος πάντων ανελήλυθε μετά της αγίας σαρκός αυτού, εμφανισθήναι των προσώπω του Θεού και σύνεδρον αυτήν αποδείξαι τω Πατρί».

Αγαπητοί φίλοι, ας μη θαυμάζουμε και ας μη σκανδαλιζόμαστε· υπάρχει διαφορά μεταξύ αναλήψεως Ηλία και Κυρίου, όπως υπάρχει διαφορά και μεταξύ Αναστάσεως Κυρίου και άλλων αναστάσεων. Ο Θεσσαλονίκης Γρηγόριος λέει ότι:
«Ώσπερ δε αναστάσεις προ της του Κυρίου αναστάσεως πολλαί γεγόνασι, (εξ), ούτω και πολλαί αναλήψεις προ της αυτού αναλήψεως· και Ιερεμίαν γαρ τον Προφήτην ανέλαβε Πνεύμα, και τον Αββακούμ Άγγελος, και τον Ενώχ ανέλαβεν ο Θεός· μάλιστα δε των άλλων ο Ηλίας άρματι πυρός αναληφθείς αναγέγραπται· αλλ’ ουδ’ ούτος (ο Ηλίας) υπερέβη την περίγειον λήξιν, αλλ’ οίόν τις μετάθεσις ην η εκάστου τούτων ανάληψις, από γης αίρουσα και των περί γην ουκ εξάγουσα· καθάπερ και οι αναστάντες εκείνοι πάλιν εις την γην υπέστρεψαν, τελευτήσαντες άπαντες» (Λογ. α’ εις την Ανάληψιν).
Ώστε από όσα παραθέσαμε μέχρι εδώ φαίνεται σαφώς, ότι ο Ηλίας δεν πήγε στον Ουρανό, ούτε στον Παράδεισο όπως λένε ορισμένοι.
8 05, 2019

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΝ ΒΟΥΝΑΙΝΟΙΣ

By |2019-11-26T15:17:50+03:00May 8th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΝ ΒΟΥΝΑΙΝΟΙΣ
Ο Άγιος Νικόλαος ο Νέος γεννήθηκε στα μέρη της Ανατολής από γονείς ευσεβείς και ενάρετους. Όταν ενηλικιώθηκε κατατάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Στρατό, με το αξίωμα του Δούκα…
γυμνάζοντας τους στρατιώτες του, στο να είναι γενναίοι και ατρόμητοι πολεμιστές, κυρίως όμως τους νουθετούσε και τους δίδασκε να πιστεύουν στον Θεό, να προσεύχονται, να μην αδικούν ποτέ κανέναν και να ζητούν από τον Χριστό να τους δίνει δύναμη για να πολεμούν τους εχθρούς.
Δεν ήταν όμως μόνο οι εξωτερικοί εχθροί που έπρεπε να αντιμετωπίσουν, αλλά και οι διάφορες εξεγέρσεις που συνέβαιναν στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας. Σε μία τέτοια εξέγερση εστάλη ο Νικόλαος, από τον Αυτοκράτορα Λέοντα τον Ίσαυρο τον Εικονομάχο, για να επιβληθεί στους εξεγερθέντες και να επαναφέρει την ειρήνη και την ευστάθεια.
Στην επιχείρηση αυτή είδε να χύνεται άδικα ανθρώπινο αίμα και να χάνονται ψυχές. Φοβούμενος μήπως κι εκείνος χάσει την ζωή του μα κυρίως την ψυχή του, συνοδευόμενος από δώδεκα στρατιώτες του, αποσύρθηκαν στα Βούνενα της Θεσσαλίας όπου κατοικούσαν αρκετοί ασκητές κοντά στους οποίους έζησαν ασκητικά με νηστείες, αγρυπνίες και αδιάλειπτη προσευχή.
Κοντά σ’ αυτές τις ασκητικές ψυχές έμεινε ο μακάριος Νικόλαος και πλάι τους έζησε μιμούμενος και συναγωνιζόμενος μαζί τους σε αρετή, στην κατά Θεόν αρετή. Και εκείνοι βλέποντας την προθυμία και την κοπιαστική άσκησή του με νηστεία προσευχές και αγρυπνία ολονύχτια, τον αγαπούσαν εν Χριστώ. Ένας επι πλέον λόγος για τον οποίο ο Άγιος αναχώρησε απο το Στράτευμα ήταν και η διαφοροποίησή του από τον Αυτοκράτορα Λέοντα τον Ίσαυρο σχετικά με την Προσκύνηση των Αγίων Εικόνων, τις οποίες ο Αυτοκράτορας δεν τιμούσε.
Προετοιμασία για το μαρτύριο
Ο Σατανάς, που είναι μισόκαλος και χαιρέκακος υπέφερε από αυτή την αγιασμένη ασκητική ζωή της μοναχικής ζωής στα Βούνενα. Και ήθελε να καταστρέψει αυτό το ορμητήριο που τον πολεμούσε. Από την άλλη πλευρά ο Θεός είχε επιστρέψει ν’ αναδειχθούν στον τόπο εκείνο Μάρτυρες Του έτσι που να συντριβεί το σχέδιο του Διαβόλου και να λάμψει η Πίστη των Αγίων.
Έτσι, λοιπόν, Άβαροι (ή Τούρκοι) που λεηλατούσαν διάφορα μέρη της Δύσης, αφού καταπάτησαν φρούρια και χώρες και αιχμαλώτισαν πολλούς, έφτασαν στη Λάρισα.
Όταν γινόντανε ο άγριος αυτός διωγμός ο μακάριος Νικόλαος ασκήτευε με άλλους συντρόφους του σε σκήτη στα Βούνενα. Τα ονόματα των συνασκητών του ήτανε τούτα: Γρηγόριος, Αρμόδιος, Ιωάννης, Δημήτριος, Μιχαήλ, Ακίνδυνος, Θεόδωρος, Παγκράτιος, Χριστόφορος, ΠΑΝΤΟΛΕΩΝ , Αιμιλιανός και Νανούδιος. Κάποια, λοιπόν, νύχτα καθώς οι ασκητές αυτοί προσεύχονταν, τους παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου και τους λέγει: – Ετοιμαστείτε ψυχικά ώστε να κρατηθείτε στέρεοι στην πίστη, γιατί σε λίγες μέρες πρόκειται να αντιμετωπίσετε διώξεις και μαρτύρια. Ετοιμαστείτε ώστε ν’ αντέξετε και να αξιωθείτε να λάβετε τα βραβεία, τα στεφάνια της αθλήσεως, να γίνετε ευτυχείς κληρονόμοι της ουράνιας Βασιλείας.
Και αφού είπε αυτά ο άγγελος εξαφανίστηκε. Εκείνοι, όμως, μετά το χαρμόσυνο άγγελμα, επιδόθηκαν σε περισσότερο ασκητικό αγώνα, σε νηστείες και προσευχές. Φτάσανε οι διώκτες και σαν αιμοβόρα θηρία επέπεσαν κατά των ασκητών και τους χτυπούσαν οργισμένα, χωρίς ίχνος ευσπλαγχνίας, χρησιμοποιούσαν φοβερά φονικά όργανα, ράβδους, μηχανές που στρέβλωναν τα μέλη του σώματος τους και άλλα κολαστήρια. Οι γενναίοι εκείνοι ασκητές υπέμειναν με ανδρεία και γενναιότητα τα βασανιστήρια. Δεν λυποψύχησαν. Έμειναν αμετακίνητοι στην Πίστη και επισφράγισαν την αγάπη τους για το Χριστό με το αίμα της θυσίας τους, γιατί τελικά οι βάρβαροι τους αποκεφάλισαν.
Επιχειρούν να αλλαξοπιστήσουν τον Νικόλαο
Τον άγιο Νικόλαο δεν τον πείραξαν διόλου, θαύμαζαν ίσως το παράστημα του, και βλέποντας πως έχουν να κάνουν με μια ξεχωριστή περίπτωση νέου με φρόνηση και ανδρεία.
Επιδίωξη τους ήτανε να τον κερδίσουν με μέσα διπλωματικά. Αρχίσανε, λοιπόν, με ραδιουργίες και κολακείες. Πιστεύανε οι άφρονες πως θα μπορούσαν έτσι να τον κάνουνε αρνητή του Χριστού. Αλλά όλες οι μιαρές προσπάθειές τους απέτυχαν.
Ο άγιος έμενε απαρασάλευτος στην Πίστη και τους έλεγε, γενναιόφρονα:
– Εγώ δεν είμαι μωρό παιδί να γελαστώ. Άδικα ελπίζετε ότι θα αρνηθώ τον Αληθινό Θεό, τον πλάστη και ευεργέτη μου, για να γίνω προσκυνητής ειδώλων. Πρέπει να ξέρετε ότι καθώς από την αρχή ήμουνα ευσεβής Χριστιανός, Ορθόδοξος, έτσι και θα μείνω αταλάντευτος, μέχρις ότου παραδώσω την ψυχή μου στα άχραντα χέρια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Και εάν ο εχθρός του Χριστού με πιέσει με μέσα τυραννικά να Τον αρνηθώ και ν’ αλλαξοπιστήσω, σας βεβαιώνω ότι με την χάρη Του θα νικήσω γιατί έχω μεγάλη φλόγα μέσα μου, για την αγάπη Του, και είμαι πρόθυμος να χύσω και αυτό το αίμα μου. Καταφρονώ δε τους δικούς σας θεούς που είναι ύλη φθαρτή, άψυχες πέτρες και ξύλα…

Στο άκουσμα αυτών των λόγων αφηνίασαν από οργή οι βάρβαροι και άρχισαν να χτυπούν τον άγιο με Ασυγκράτητη βαναυσότητα. Έπειτα πάλι άλλαξαν τακτική. Του μίλαγαν κολακευτικά.
Προσπαθούσαν να του ανάψουν τον πόθο για την ζωή και να του κλονίσουν την Πίστη.
Σκληρά βασανιστήρια
Όταν καταλάβανε πλέον ότι δεν μπορούν να τον μετακινήσουν από την βαθιά εδραιωμένη πίστη του, αποφασίσανε να τον θανατώσουν με σκληρά βασανιστήρια. Στην αρχή ξέσπασε η οργή τους επάνω του με άγριο, ανελέητο ξυλοδαρμό. Δυο και τρεις φορές αλλάξανε τους ραβδούχους που τον μαστιγώνανε. Το σώμα του Μάρτυρα είχε γεμίσει πληγές και το αίμα έτρεχε. Εκείνος δε γενναιόφρονα υπέμενε και προσευχόταν λέγοντας: – «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον».
Στη συνέχεια τον δέσανε όρθιο σ’ ένα δένδρο και τον σημαιδεύσανε με τόξα. Έπειτα, αφού πήρανε το δικό του κοντάρι, τον τρυπούσαν με το μυτερό του σημείο. Και συγχρόνως με τα βασανιστήρια αυτά, στις Αβάσταχτες στιγμές του πόνου τον προέτρεπαν ν’ Αρνηθεί τον Κύριο και να προσκυνήσει τα είδωλα.
Ο γενναιόψυχος Μάρτυρας όμως έμενε Αλύγιστος και τους απαντούσε:
– Θηριόγνωμοι, που μόνο σχήμα ανθρώπου έχετε, γιατί μάταια και με Αφροσύνη ελπίζετε ότι μπορείτε να με χωρίσετε από την Αγάπη του Κυρίου; Πως είναι δυνατόν να με απομακρύνετε από Εκείνον που συνέχεια παραστέκεται βοηθός μου και μου ελαφρύνει τον πόνο στα βασανιστήρια που μου κάνετε; Μάταιος ο κόπος σας. Ένα μονάχα να ξέρετε, τα μαρτύρια με τα οποία με βασανίζετε γίνονται στεφάνια τιμής και έπαθλα νίκης.
Αποκεφαλίζεται
Ύστερα από αυτήν την γενναία και αμετακίνητη στάση του Μάρτυρα, οι βάρβαροι απελπίστηκαν. Κατάλαβαν ότι καμιά δύναμη δεν μπορούσε να λυγίσει τον μακάριο Νικόλαο. Και αποφασίσανε τελικά να τον αποκεφαλίσουν. Το μαρτυρικό του αίμα πότισε την γη της Θεσσαλίας. Ήταν 9 Μαΐου 720 μ.Χ.
Στο σημείο της σφαγής εγκατέλειψαν οι Άβαροι το Σώμα του Αγίου, όπου μετά από πολλά χρόνια το βρήκε ακέραιο και ευωδιάζων κάποιος άρχοντας Ευφημιανός, ο οποίος γιατρεύθηκε από την ασθένεια της λέπρας που έπασχε και αφού το ενταφίασε, έκτισε εκεί Ναό στο όνομα του Οσιομάρτυρα.

16 04, 2019

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

By |2019-11-26T15:17:50+03:00April 16th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

Το γνωρίζατε;
Το Σύμβολο της Πίστεως είναι σύντομη ομολογία της πίστεώς μας μέσα στην οποία παρουσιάζονται περιληπτικά, με σαφήνεια και αυθεντικά τα βασικά δόγματα του χριστιανισμού.
Το «Πιστεύω» το λέμε κυρίως στο Μυστήριο του Βαπτίσματος αλλά και στις άλλες ακολουθίες. Με αυτό αναγνωρίζονται οι βαπτισμένοι από τους αβάπτιστους.
Στην αρχή υπήρχαν πολλά Σύμβολα: των Αποστόλων, του Αγίου Αθανασίου κ.λ.π. Αυτό που έχουμε σήμερα λέγεται Σύμβολο της Νίκαιας και της Κωνσταντινούπολης γιατί θεσπίστηκε στις Α΄ και Β΄ Οικουμενικές Συνόδους και είναι το μοναδικό που χρησιμοποιούν όλες οι χριστιανικές ορθόδοξες ομολογίες.

Αναφέρεται περιληπτικά σε αυτά που πρέπει να πιστεύει κάθε ορθόδοξος χριστιανός.
Αποτελείται από 12 άρθρα (στίχους).
Τα 7 πρώτα έγιναν στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Τα υπόλοιπα 5 στη Β΄.
Στα 9 πρώτα άρθρα κυριαρχεί το ρήμα ‘πιστεύω’,
στο 10 το ρήμα ‘ομολογώ’,
στα 11 κ 12 το ‘προσδοκώ’.
Mέσα στο Σύμβολο της Πίστεώς μας εμπεριέχονται όλα τα γράμματα της αλφαβήτου.
Εκτός από ένα…
Ποιο είναι αυτό; το γράμμα Ψ…
Γιατί μέσα εμπεριέχει όλη την αλήθεια της πίστεως μας
Χωρίς να υπάρχει μέσα ούτε ένα Ψέμα (Ψ).

4 04, 2019

Εμείς είμαστε πραγματικοί Χριστιανοί.

By |2019-11-26T15:17:50+03:00April 4th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
 Χρυσοστομικά μαργαριτάρια
 *Όταν διαφθαρούν οι άρχοντες, οι σύμβουλοι, οι δικαστές, οι ιερείς, τίποτε πλέον δεν υπάρχει, που θα μπορέσει να εμποδίσει τον λαόν να καταστραφεί.
*Τα πουλιά έχουν φτερά για να αποφεύγουν τις παγίδες και οι άνθρωποι το λογικό για να αποφεύγουν τα αμαρτήματα.
*Δεν θα χρειαζότανε λόγια, αν έλαμπε η ζωή μας. Δεν θα χρειαζότανε δάσκαλοι, αν επιδεικνύαμε έργα. Κανείς δεν θα παρέμενε άπιστος, αν εμείς είμασταν πραγματικοί Χριστιανοί.
*Να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, για να μάθουμε να σεβόμαστε και τον Θεό. Εκείνος που είναι θρασύς στους ανθρώπους, είναι θρασύς και στον Θεό.
*Μη μου δείχνεις τον αθλητή την ώρα της προπονήσεως, αλλά την ώρα του αγώνα. Μη μου δείχνεις την ευλάβειά σου την ώρα που ακούς τα θεία λόγια, αλλά την ώρα της έμπρακτης εφαρμογής.
*Σε καμμιά αμαρτία ο διάβολος δεν καρφώνει με τόσα πολλά καρφιά τις ψυχές, όσο στη φιλαργυρία.
*Πραγματικά πλούσιος είναι εκείνος που δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Δηλαδή ο ολιγαρκής.
*Αν θέλεις να αφήσεις πολύ πλούτο στα παιδιά σου, άφησέ τους στην πρόνοια του Θεού. Αυτός, όταν δει ότι Του δείχνεις τόση εμπιστοσύνη και τον αναγνωρίζεις συγκληρονόμο, πώς δεν θα τους εξασφαλίσει κάθε αγαθό;
* … (Οι άγιοι) περιεφρόνουν τα χρήματα, απέφευγαν την δόξαν, είχαν απαλλαγή από τας βιοτικάς φροντίδας. Διότι εάν δεν είχαν αυτά, αλλ’ ήσαν δούλοι των παθών, και αν ακόμη ανιστούσαν απείρους νεκρούς, όχι μόνον δεν θα ωφελούσαν εις τίποτε, αλλά θα ήτο δυνατόν να θεωρηθούν και απατεώνες.
*Τέτοιοι άνθρωποι (που πιστεύουν ένεκα θαυμάτων) υπάρχουν και σήμερα πολλοί, οι οποίοι έχουν το όνομα του πιστού, αλλ’ είναι ευμετάβλητοι εις την πίστιν και ασταθείς. Δι’ αυτό ούτε τώρα ο Χριστός δεν εμπιστεύεται τον εαυτόν του, αλλ’ αποκρύπτει τα περισσότερα….
*Μη ζητής λοιπόν θαύματα, αλλά ζήτει την υγείαν της ψυχής… Μη ζητής να ίδης τυφλόν να θεραπεύεται, αλλά πρόσεξε όλους που αναβλέπουν τώρα την πιο ωραίαν και την πιο ωφέλιμον ανάβλεψιν και μάθε και συ να βλέπης με σωφροσύνη και προσπάθησε να διόρθωσης τον οφθαλμόν σου.
*… Ούτε μάς μειώνει το γεγονός ότι δεν θαυματουργούμε εάν φροντίζωμεν διά την αρετήν γενικώς. Διότι διά μεν τα θαύματα είμεθα οι ίδιοι οφείλεται, διά τον βίον όμως και τας πράξεις μας έχομεν οφειλέτην τον Θεόν.
*Πρόσεξε (τον Παύλο) πώς ενεργεί, και πουθενά να μην θαυματουργεί χωρίς λόγο, αλλά από ανάγκη· διότι και κατά τη διάρκεια της κακοκαιρίας προφήτεψε επειδή υπήρχε αιτία και όχι χωρίς λόγο….
*Κανείς λοιπόν ας μην υπερυψώνη τα θαύματα. Διότι ο δαίμων υποφέρει όταν εκδιωχθή από το σώμα του ανθρώπου και ακόμη περισσότερον, όταν ιδή ψυχήν ν’ απαλλάσσεται από την αμαρτίαν… Αν λοιπόν την αποβάλης αυτήν… επέδειξες θαύμα μεγαλύτερον από όλα τα θαύματα.
*Η Εκκλησία ιδρύθη υπό του Θεού και εστερεώθη διά του αίματος των Μαρτύρων. Και όμως πολλοί την πολεμούν και την συκοφαντούν, χωρίς να διδάσκωνται από την ιστορίαν, ότι όσοι την επολέμησαν εχάθησαν, ενώ αντιθέτως εκείνη έχει ανυψωθή μέχρι του ουρανού. Διότι η Εκκλησία όταν πολεμήται, νικά· όταν σκέπτωνται εναντίον της κακά, αυτή εξαγνίζεται, όταν υβρίζεται, γίνεται πλέον λαμπρά. Δέχεται πολλάκις επιθέσεις, όμως δεν νικάται ποτέ, κλυδωνίζεται μεν, χωρίς όμως να καταποντίζεται, υφίσταται διάφορα κακά, δεν ναυαγεί όμως ουδέποτε. Παλαίει, χωρίς ποτέ να ηττάται.
*Για την έννοια και την ιδέα της αγάπης ενομοθέτησε ο Θεός την ελεημοσύνη. Και χωρίς την ελεημοσύνη ήταν σε θέση ο Θεός να συντήρηση τους φτωχούς. Αλλά αναθέτει τη συντήρησή τους σ’ εμάς, για ν’ αναπτύξη τους μεταξύ μας δεσμούς της αγάπης και τη θέρμη των σχέσεων μας.
*Διά ποίαν αιτίαν ο απ. Παύλος, τον μεν θάνατον του Χριστού, θάνατον ονόμασε, τον δε ιδικόν μας κοίμησιν;
Όχι απλώς. Διά μεν τον Χριστόν θάνατον ωνόμασε διά να πιστοποίηση το πάθημά Του, δι’ ημάς δε κοίμησιν ωνόμασε, διά να παρηγορήση την οδύνην μας, διότι όστις κοιμάται θα εξεγερθή εξάπαντος, και τίποτε άλλο δεν είναι ο θάνατος, παρά ύπνος μακρύς.
*Η Εκκλησία είναι κιβωτός σωτηρίας, πολύ ανώτερη απ’ την κιβωτό του Νώε. Εδώ, λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, η Εκκλησία «παραλαμβάνει τα ζώα και μεταβάλλει… Εισήλθε κάποιος κοράκι, και εξέρχεται περιστερά. Εισέρχεται λύκος, και εξέρχεται πρόβατον. Εισέρχεται όφις, και εξέρχεται αρνίον, ου της φύσεως μεταβαλλόμενης, αλλά της κακίας ελαυνομένης».
*«Κανείς δεν θα ήταν ειδωλολάτρης, αν ήμεθα πραγματικοί Χριστιανοί· αν εφυλάγαμε τις εντολές του Χριστού όταν μας αδικούσαν και όταν μας άρπαζαν τα ιδικά μας· αν ευλογούσαμε όταν μας ύβριζαν· αν ευεργετούσα¬με όταν εδεινοπαθούσαμε. Κανείς δεν θα ήταν τόσο θηρίο, ώστε να μην τρέξη προς την ευσέβεια, αν από όλους μας ετηρείτο αυτή η τακτική».
14 03, 2019

«Μετάνοια είναι η άλυπη στέρηση κάθε σωματικής παρηγοριάς»\.ΔΑΚΡΥΑ \

By |2019-11-26T15:17:50+03:00March 14th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

Τί θαυμαστό!
 Εκείνοι που από φυσική κλίση χύνουν ποτάμια τα δάκρυα, άκοπα, άσκοπα και ανώφελα, καθώς κι εκείνοι που τα χύνουν από κάποιαν αμαρτωλή παρόρμηση, όταν θελήσουν να κλάψουν θέαρεστα, διαπιστώνουν ότι μέσα του δεν μπορεί να τρέξει ούτ’ ένα δάκρυ.
 Αυτό δείχνει ότι τα δάκρυα τα πνευματικά είναι θεϊκά δώρα.
 Και για να τ’ αποκτήσει κανείς,
 πρέπει πρώτα να αποκτήσει τον φόβο του Θεού και την μετάνοια.

Αιτία των δακρύων είναι η διαπίστωση και η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας.
 «Τα μάτια μου βυθίστηκαν σε ποταμούς δακρύων, γιατί δεν τήρησα τον νόμο Σου»,
 λέει ο άγιος προφήτης Δαβίδ.
 Αιτία των δακρύων είναι η συναίσθηση της πνευματικής πτωχείας.
 Η πνευματική πτωχεία, όντας αυτή καθεαυτή μακαριότητα, γεννά άλλα μακαριότητα, το πένθος, που τρέφει, συντρέχει και δυναμώνει τη μητέρα του.
 «Δεν προέρχεται το πένθος από τα δάκρυα, αλλά τα δάκρυα από το πένθος», λέει ο όσιος Ιωάννης ο προφήτης.
 «Αυτός που βρίσκεται συνεχώς ανάμεσα σε ανθρώπους,
 αν κόβει το θέλημά του και δεν εξετάζει τα πταίσματα των άλλων, αυτός αποκτά το πένθος.
 Και το πένθος τον βοηθάει να συγκεντρώνει τους λογισμούς του.
 Και όταν συναχθούν και ελεγχθούν οι λογισμοί, γεννούν την κατά Θεόν λύπη.
 Και η λύπη γεννά τα δάκρυα».
Τα δάκρυα, ως δώρο Θεού, είναι γνώρισμα θείου ελέους, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος:
 «Τα δάκρυα, που παρουσιάζονται κατά την προσευχή, είναι σημείο του ελέους του Θεού, το οποίο αξιώθηκε η ψυχή με τη μετάνοιά της, και σημείο του ότι η μετάνοια έγινε δεκτή και άρχισε να εισέρχεται με τα δάκρυα στην πεδιάδα της καθαρότητας.
 Αν οι λογισμοί δεν απαλλαγούν από τα πρόσκαιρα πράγματα και δεν πετάξουν από πάνω τους την ελπίδα του κόσμου, αν δεν κινηθεί απ’ αυτούς η περιφρόνηση για τον κόσμο και δεν αρχίζουν να ετοιμάζουν αγαθά εφόδια για την έξοδό του απ’ αυτόν τον κόσμο,
 αν δεν αρχίσουν να κινούνται στην ψυχοί λογισμοί για τα εκεί πράγματα, τα μάτια δεν μπορούν να δακρύσουν».

Όποιος απέκτησε τη γνώση της αμαρτωλότητάς του, όποιος απέκτησε τον φόβο του Θεού,

 όποιος απέκτησε τα αισθήματα της μετάνοιας και του πένθους, πρέπει, με επιμελή προσευχή, να ζητήσει από τον Θεό το δώρο των δακρύων.
 Έτσι και η Ασχά, η κόρη του Χαλέβ, όταν παντρεύτηκε και πήγαινε στο σπίτι του συζύγου της καθισμένη σ’ ένα γαϊδουράκι, με στεναγμούς και λυγμούς άρχισε να παρακαλάει τον πατέρα της: «Με πάντρεψες στην κατάξερη γη του ΄ντου! Δώσ’ μου, λοιπόν, προίκα ένα ευλογημένο χωράφι, δώσ’ μου ένα που να είναι πλούσιο σε νερά!»
 Και ο Χαλέβ εκπλήρωσε την επιθυμία της κόρης του.
 Οι άγιοι πατέρες στο πρόσωπο της Ασχά βλέπουν την ψυχή, καθισμένη σαν σε γαϊδουράκι στίς άλογες απαιτήσεις της σάρκας.
 Η ξερή γη συμβολίζει την πνευματική εργασία υπό την καθοδήγηση του φόβου του Θεού.
 Και το ότι με στεναγμούς και λυγμούς ζητούσε από τον πατέρα της γη πλούσια σε νερά,
 σημαίνει ότι πρέπει με στεναγμούς και πόνο καρδιάς να ζητάει κάθε ασκητής το χάρισμα των δακρύων από τον Θεό.
Εκτός από την προσευχή, για να λάβουμε το χάρισμα των δακρύων, είναι απαραίτητος και ο προσωπικός μας αγώνας.
 Ο αγώνας αυτός προηγείται των δακρύων αλλά και τα ακολουθεί.
 Ο αγώνας που προηγείται των δακρύων αποτελείται από τη διακριτική εγκράτεια τροφών και ποτών, τη διακριτική αγρυπνία, την ακτημοσύνη, την απομάκρυνση της προσοχής μας απ’ όλα όσα μας περιβάλλουν και την αυτοσυγκέντρωση.

 Ο όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης γράφει: «Μετάνοια είναι η άλυπη στέρηση κάθε σωματικής παρηγοριάς».
 Ο προφήτης Δαβίδ περιγράφει την κατάσταση του ανθρώπου που πενθεί με τούτα τα λόγια: «Μαράθηκα σαν το χορτάρι και στέγνωσε η καρδιά μου, γιατί (από την πολλή θλίψη) ξέχασα να φάω και ψωμί μου. 
Από τους γοερούς στεναγμούς μου τα κόκαλά μου κόλλησαν στο δέρμα μου.
 Κατάντησα σαν τον ερημικό πελεκάνο, έγινα σαν το νυχτοπούλι (που κρώζει πένθιμα) στα χαλάσματα.
 Άγρυπνος μένω, κι έγινα σαν το μοναχικό σπουργίτι πάνω στη στέγη.
 Με χλευάζουν ολημερίς οι εχθροί μου και ορκίζονται τώρα εναντίον μου όσοι άλλοτε με παίνευαν. Στάχτη αντί για ψωμί τρώω και το νερό, που πίνω, το ανακατεύω με τα δάκρυά μου».
23 02, 2019

Είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και εσπλαγχνίσθη…

By |2019-11-26T15:17:50+03:00February 23rd, 2019|Χωρίς κατηγορία|

    
Οπωσδήποτε  μας κάνει μεγάλη εντύπωση η πορεία του ασώτου υιού, δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή στον υιό παρά στον πατέρα που μας παρουσιάζει η παραβολή.
 Όμως είναι τόσο παρήγορα τα λόγια και το δίδαγμα που μας δίδει ο Κύριος που πολύ συχνά θα έπρεπε να την έχουμε στο μυαλό μας και να παραδειγματιζόμαστε..

    «Άνθρωπός τις είχε δύο υιούς», και εξακολουθούσε να έχει δύο υιούς, όμως τα δύο αυτά παιδιά ακολούθησαν διαφορετικούς και παράλληλους δρόμους.
 Παιδιά του ήταν και τα δύο.
 Ό ένα, ο νεότερος του ζήτησε «το επιβάλλον μέρος της ουσίας» και έφυγε μακριά… από το σπίτι του, από τον πατέρα του, από την οικογένεια, από τους φίλους, από τη σιγουριά για να ζήσει όπως εκείνος νόμιζε καλύτερα.
 Ο πατέρας όμως τον νιώθει παιδί του, παρότι το παιδί του το σπλάχνο του δεν έπραξε όπως θα έπρεπε και τον στενοχώρησε.
 Ο πατέρας όλο τον σκέπτεται και τον περιμένει. 
Μήνυμα κανένα δεν έχει έρθει που να λέει ότι θα έρθει ο γιός του, όμως εκείνος τον περιμένει να γυρίσει.
 Το μυαλό του, η καρδιά του είναι στο χαμένο του παιδί, κοιτάζει προσεχτικά το δρόμο, μήπως και τον δει να έρχεται.
 «Έτι αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού». Και τι κάνει;
 Αρχίζει να φωτίζεται όλος, μα μάτια του ανοίγουν, ένα χαμόγελο ανθίζει στο πρόσωπο του μόλις αντικρίζει τη μορφή του χαμένου παιδιού του.
 Ο πατέρας δεν δυσκολεύεται να τον αναγνωρίσει παρόλο που είναι παραμορφωμένος από τις στερήσεις και τυλιγμένος μέσα στα κουρέλια.
    Πόσο καταπληκτική είναι αυτή η σκηνή!
 Ένας πατέρας, ηλικιωμένος  πλέον, να περιμένει να επιστρέψει το παιδί του.
 Η Αγάπη που περιμένει, δεν σβήνει και δεν λησμονιέται, αλλά περιμένει να δείξει όλη την αγάπη και την στοργή.
 Ο Κύριος αυτό το βεβαιώνει: «ου θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν».
    Ο άσωτος γιος δεν απελπίστηκε.
 Αυτή η πίστη και η πεποίθηση στην αγάπη του Θεού Πατέρα ήταν στην καρδιά του νέου έστω και αν από πριγκιπόπουλο κατάντησε χοιροβοσκός.
 Το όραμα του στοργικού πατέρα που τον περίμενε, η σκέψη ότι «πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι;»,
 ήταν τα κίνητρα προς τη μεγάλη, την ηρωική απόφαση:
 «αναστάς  πορεύσομαι προς τον πατέρα μου!».
     Αγαπητοί μου, αδελφοί.
Ας φωλιάσει και στις δικές μας καρδιές η μεγάλη αυτή πεποίθηση!
 Να είναι πάντα ζωντανή μπροστά μας η μεγάλη αλήθεια, ότι, κι’ όταν για οποιονδήποτε λόγο ακολουθούμε τα ίχνη του νεότερου γιού, εξακολουθούμε να είμαστε παιδιά του Θεού!
 Και ότι ο στοργικός Πατέρας, μας περιμένει να αποτινάξουμε το λήθαργο της αμαρτίας.
 Και να γυρίσουμε πίσω στο θείο προορισμό μας.
    Συχνά όμως λησμονούμε αυτή την αλήθεια.
 Πέφτουμε στην απαισιοδοξία.
 «Δεν γίνεται τίποτα με μένα!». 
 Όμως ποτέ σε καμιά ψυχή, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, εφ’ όσον δεν έφθασε στην πώρωση, δεν κόβεται οριστικά η επικοινωνία με τον Θεό.
 Μόνο που η ομίχλη της αμαρτίας την δυσκολεύει.
 Πρέπει αυτή να φύγει για να δούμε τον Πατέρα που μας περιμένει.
 Που μας παρακολουθεί κι όταν εμείς παραβαίνουμε το νόμο Του.
    Αυτό είναι το μεγάλο κίνητρο προς τη μετάνοια, την επιστροφή:
 Η πίστη πως όταν απλώσουμε σ’ Αυτόν τα χέρια μας θα δούμε ότι Αυτός πρώτα έχει απλώσει προς εμάς τα δικά Του παντοδύναμα χέρια.     Αμήν!
14 02, 2019

Ἐκεῖνο τὸ παντοδύναμο «γενηθήτω».

By |2019-11-26T15:17:51+03:00February 14th, 2019|Χωρίς κατηγορία|

Φαίνεται κάποτε ὁ ἄνθρωπος δυνατός.

 Ἐπιχειρεῖ ἐγ­χειρήματα μεγάλα καὶ πετυχαίνει.
 Σχεδιάζει ἔργα θαυμαστὰ καὶ τὰ πραγματοποιεῖ.
 Προσπαθεῖ νὰ δαμάζει τὶς δυνάμεις τῆς φύσεως, νὰ ἀλλάζει τὶς συνθῆκες τῆς ζωῆς,
 νὰ ἐπινοεῖ νέους τρόπους ἐκμεταλλεύσεως τοῦ πλούτου τῆς γῆς, καὶ τὸ κατορθώνει.
 Δυνατὸς ὁ ἄνθρωπος!
Πολὺ συχνὰ ὅμως ἀποδεικνύεται τελείως ἀδύνατος.
 Ὅταν ἕνα ἀδιόρατο μικρόβιο τὸν ἐξαντλεῖ τελείως.
 Ὅταν μία ἀποτυχία στὰ σχέδιά του τὸν ἀπογοητεύει πλήρως.
 Ὅταν ἡ κακία τῶν συν­ανθρώπων του τὸν σημαδεύει καὶ τὸν ἐξουθενώνει.
 Ὅ­ταν δὲν μπορεῖ νὰ διαχειρισθεῖ τὶς ψυχικές του καταστάσεις καὶ νὰ ξεπεράσει τὸν ἑαυτό του.
 Ὅταν ἕνας σεισμὸς σωριάζει σὲ ἐρείπια τὰ ἔργα του.
 Ὅταν ὁ θάνατος κόβει ἀναπάν­τεχα τὸ νῆμα τῆς ζωῆς του.
Ναί!
 Εἶναι πλῆθος οἱ περιστάσεις ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε μικροὶ καὶ ἀδύναμοι, ἀνήμποροι νὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς μικρὲς δυσκολίες τῆς σύντομης καὶ πρόσκαιρης ζωῆς μας.
Ἕνας εἶναι ὁ Δυνατός, ποὺ ἔχει ἄπειρη δύναμη, ποὺ εἶναι πηγὴ κάθε δυνάμεως.
 Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος Κύριος, ὁ Κυβερνήτης τοῦ κόσμου, ὁ παντοδύναμος Δημιουργός.
 Αὐτὸς ἔδωσε ἐντολὴ καὶ ἦλθαν ὅλα ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη.
 «Αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν» (Ψαλ. λβ΄ [32] 9). 

Εἶπε.
 Ἕνα λόγο εἶπε.
 Ἐκεῖνο τὸ παντοδύναμο «γενηθήτω».
 Καὶ ἀπὸ τὸ μηδὲν δημιουργήθηκε ὁ ὑπέροχος κόσμος μέσα στὸν ὁποῖο ζοῦμε καὶ τὸν ὁποῖο ἀπολαμβάνουμε.
 «Τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν» (Ψαλ. λβ΄ [32] 6).
 Τὸ στερέωμα, οἱ θαυμαστοὶ καὶ ἀχανεῖς κόσμοι τοῦ οὐρανοῦ,
 τὰ ἀναρίθμητα ἀστέρια καὶ οἱ γαλαξίες στερεώθηκαν ἀμετακίνητα στὶς πολύπλοκες τροχιές τους
 μὲ ἕνα μόνο λόγο, μὲ τὸ ἐπιβλητικὸ πρόσταγμα τοῦ παντοδύναμου Δημιουργοῦ. 
Ποιὸς ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ Αὐτὸν «ἐμέτρησε τῇ χειρὶ τὸ ὕδωρ καὶ τὸν οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ πᾶσαν τὴν γῆν δρακί»; (Ἡσ. μ΄ [40] 12).
 Τὰ ποτάμια, τὶς λίμνες, τὶς θάλασσες καὶ τοὺς ὠκεανοὺς τὰ ὁρίζει ὁ Ἴδιος καὶ μετρᾶ τὶς τεράστιες ποσότητες τοῦ νεροῦ.
 Τὸν οὐρανὸ τὸν μετρᾶ μὲ τὴν πιθαμή του, 
τὴ γῆ τὴν κρατεῖ στὴ χούφτα του.
 Αὐτὸς «καλεῖ τὰ μὴ ὄντα ὡς ὄντα» (Ρωμ. δ΄ 17). 
Ὅπως γιὰ μᾶς εἶναι εὔκολο νὰ δώσουμε ὄνομα σ’ αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν,
 ἔτσι γιὰ Ἐ­κεῖνον εἶναι εὔκολο νὰ δώσει τὴν ὕπαρξη σ’ αὐτὰ ποὺ δὲν ὑπάρχουν.
Τόση εἶναι ἡ δύναμή Του, ὥστε μόνο νὰ σκεφθεῖ κάτι καὶ νὰ τὸ θελήσει, αὐτὸ ἀμέσως πρα­γματοποιεῖται.
 «Μόνον αὐτοῦ τὸ βούλημα (ἐγένετο) κοσμοποιΐα».
 «Ψιλῷ τῷ βούλεσθαι δημιουργεῖ καὶ τῷ μόνον ἐθελῆσαι αὐτὸν ἕπεται τὸ γεγενῆσθαι».
 Μὲ μόνη τὴ θέλησή Του δημιουργεῖ, καὶ μόνο νὰ θελήσει,
 ἀκολουθεῖ ἀμέσως ἡ πραγματοποίηση ἐκείνου ποὺ θέλησε.
Καὶ δὲν δημιουργεῖ μόνο, ἀλλὰ καὶ συγκρατεῖ τὰ ­πάντα μὲ τὴν ἀπεριόριστη δύναμή Του καὶ τὰ κυβερνᾶ καὶ τὰ κατευθύνει στὸ σκοπὸ ποὺ Ἐκεῖνος ἔχει θέσει.
 Τὸ ὄνομα «Θεὸς» κατὰ μία ἑρμηνεία παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «τίθημι» ἢ ἀπὸ τὸ «θέω».
 Λέγεται Θεὸς «διὰ τὸ τεθεικέναι τὰ πάντα ἐπὶ τῇ αὐτοῦ ἀσφαλείᾳ καὶ διὰ τὸ θέειν· τὸ δὲ θέειν ἐστὶ τὸ τρέχειν καὶ κινεῖν καὶ ἐνεργεῖν καὶ τρέφειν καὶ προνοεῖν καὶ κυβερνᾶν καὶ ζωοποιεῖν τὰ πάντα». Ἐπειδὴ δὲ Αὐτὸς «τὰ πάντα κρατεῖ καὶ ἐμπεριέχει», καλεῖται καὶ παντοκράτωρ.
Ὅλα τὰ μπορεῖ ὁ παντοδύναμος Θεός.
 Ὅλα, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα.
 Ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τὸ κακό.
 Δὲν μπο­ρεῖ νὰ πεῖ ψέματα, δὲν μπορεῖ νὰ φερθεῖ στὸν ἄν­θρωπο μὲ κακία, δὲν μπορεῖ νὰ ἀδικήσει, δὲν μπορεῖ μὲ ­κανέναν τρόπο νὰ ἁμαρτήσει.
 Αὐτὸ ὅμως δὲν φανερώνει ἀδυναμία.
 Αὐτὸ προβάλλει περισσότερο τὴν παν­τοδυναμία Του. 
Διότι ἁμαρτία εἶναι ἀδυναμία, εἶναι ἀ­τέλεια τῆς φύσεως τοῦ ἁμαρτάνοντος, καὶ ὁ Θεὸς εἶ­ναι παντέλειος, δὲν μπορεῖ νὰ ἁμαρτήσει.

 «Ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐν τῇ γῇ πάντα, ὅσα ἠθέλησεν, ἐποίησε», τονίζει ὁ θεοκίνητος Ψαλμωδός (Ψαλ. ριγ΄ [113] 11).
 Ὁ Θεὸς ὅλα ὅσα θέλει τὰ μπορεῖ, ἀλλὰ δὲν θέλει ὅλα ὅσα μπορεῖ.
 Δὲν θέλει τὸ κακό.
 Νικᾶ τὸ κακό, νικᾶ τὴν πηγὴ τοῦ κακοῦ, τὸν μισόκαλο διάβολο, ἀφοῦ εἶναι παντοδύναμος.
Ἂς καταφεύγουμε λοιπὸν στὸν παν­τοδύναμο Θεό,
 ὥστε καὶ ἐμεῖς, μὲ τὴ δική Του χάρη,
 νὰ νικοῦμε τὸ κακὸ μέσα μας καὶ γύρω μας.
 Ἂς καταφεύγουμε σ’ Αὐτὸν κάθε φορὰ ποὺ οἱ δοκιμασίες τῆς ζωῆς λυγίζουν τὴν ψυχή μας, διώχνουν τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα καὶ φανερώνουν τὴ μεγάλη ἀδυναμία μας.
 Νὰ προστρέχουμε τότε οἱ ἀδύνατοι ἄνθρωποι στὸ μόνο Δυνατό, στὸν παν­τοδύναμο Θεό. 
Καὶ Αὐτός, ποὺ δὲν εἶναι μόνο παν­τοδύναμος, ἀλλὰ εἶναι καὶ πανάγαθος Πατέρας,
 μᾶς καταλαβαίνει καὶ μᾶς ἀγαπᾶ,
 θὰ μᾶς δίνει δύναμη, 
θὰ μᾶς δίνει θάρρος· γιὰ νὰ ἀγωνιζόμαστε περισσότερο καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθοῦμε πιστὰ στὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴ μεγαλύτερη νίκη, στὴν αἰώνια δόξα καὶ χαρά.
Load More Posts